Μια στιγμή χίλιες λέξεις!

Δέκα ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που τον είχε δει! Και ήταν η φορά του χωρισμού τους! Ο ήλιος ήταν λαμπερός και γεμάτος υποσχέσεις για μια ζεστή μέρα όπως και σήμερα! Αλήθεια χωρίζουν οι άνθρωποι μια τέτοια γλυκιά και γεμάτη αισιοδοξία μέρα; Δυστυχώς χωρίζουν και εκείνη το είχε νιώσει έντονα στην ψυχή της! Ένιωσε για πρώτη φορά την καρδιά της να βουλιάζει στο στήθος της και το άσχημο και οδυνηρό συναίσθημα της απώλειας ρίζωσε μέσα της κάνοντας την να χάσει την αυτοκυριαρχία της που δεν εμπόδισε τα δάκρυα της να κυλήσουν καυτά στο πρόσωπο της!
Τώρα κοιτάζοντας εκείνα τα υπέροχα υγρά γαλάζια μάτια του έφερε στην μνήμη της εικόνες από το κοινό παρελθόν τους. Αναμνήσεις από την σχέση τους ξεπήδησαν ολοζώντανες μπροστά της και ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα. Άκουγε την φωνή του καθάρια να της σιγοψιθυρίζει κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του ‘ σ’ αγαπώ’! Στα αυτιά της ήχησε ξανά το δυνατό γεμάτο ζωή γέλιο του και το κορμί της σκίρτησε στην ανάμνηση του αγγίγματος του! Δεν είχε ξεχάσει λοιπόν; Όλα αυτά τα δέκα χρόνια συνέχιζε να τον θυμάται υποσυνείδητα; Ή προσπαθούσε μάταια να τον ξεχάσει; Να σβήσει κάθε ίχνος του από την ζωή της, από το κορμί της, από τα όνειρα της.
Το βλέμμα του την αγκάλιασε και εκείνη το ένιωσε τόσο οικείο! Την είχε αναγνωρίσει και αυτός και ας είχαν περάσει τόσα χρόνια και ας είχε αλλάξει το χρώμα και το στυλ των μαλλιών της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και ο χρόνος ήταν σαν να σταμάτησε για κάποια δευτερόλεπτα. Λες και η κινητικότητα στην αίθουσα πάγωσε όπως μια σκηνή σε βίντεο. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά ξέφρενα και η αναπνοή της λες και είχε χάσει τον δρόμο της παρέλυσε το σώμα της! Τον κοιτούσε και ήταν σαν να τον καλούσε με τα μάτια της!
Το πρόσωπο του! Αχ! Εκείνο το πρόσωπο του με τα λαμπερά γαλάζια μάτια και τα ηδονικά χείλη που αμέτρητες φορές είχε γευτεί ξετρελαμένη από την γλύκα τους! Ο χρόνος του είχε φερθεί γενναιόδωρα. Τίποτα πάνω του δεν φανέρωνε τα δέκα χρόνια που είχαν περάσει. Μόνο κάποιες γκρίζες τρίχες στους κροτάφους που και αυτές έκαναν δυνατότερη την αρρενωπότητα του!
Ήθελε να τον πλησιάσει , να του μιλήσει , να τον δει από κοντά. Τα πόδια της όμως είχαν δική τους βούληση παρακούοντας την επιθυμία της. Της ήταν αδύνατο να κάνει έστω και ένα βήμα. Κάθονταν μόνο μαρμαρωμένη στην θέση της συνεχίζοντας να τον κοιτάζει με έντονη την λαχτάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της!
Και ξαφνικά τον είδε να κινείται προς το μέρος της. Το βλέμμα του γίνονταν εντονότερο όσο την πλησίαζε. Το σώμα της παρέλυσε και ένιωσε το στόμα της να στεγνώνει από την ένταση της στιγμής. Έγλυψε τα χείλη της και πετάρισε τα βλέφαρα της προσπαθώντας να διώξει την αμηχανία που άρχισε να την κυριεύει!
Λίγα μόνο βήματα τους χώριζαν! Λίγα μόνο βήματα χώριζαν το παρόν από το παρελθόν! Μια μικρή απόσταση εκμηδένιζε δέκα ολόκληρα χρόνια!
Και τότε μια ψιλή μελαχρινή γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη τον πλησίασε αλαφιασμένη και πιάνοντας τον αγκαζέ με μια κοφτή οικεία κίνηση τον τράβηξε προς την αντίθετη κατεύθυνση της αίθουσας .
Εκείνος της έριξε μια απολογητική ματιά όπως την ημέρα του χωρισμού τους και απομακρύνθηκε παρέα με την νέα του σύντροφο. Η στιγμή πέρασε και χάθηκε παίρνοντας μαζί της άλλο ένα κομμάτι του εαυτού της όμως εκείνη είχε κρατήσει το καλύτερο μέρος του δικού του εαυτού για πάντα. Γύρισε και κοίταξε το εννιάχρονο αγόρι που στέκονταν δίπλα της θαυμάζοντας ένα έργο τέχνης και του χαμογέλασε τρυφερά. Το αγόρι της ανταπέδωσε το χαμόγελο και τα υγρά , λαμπερά γαλάζια μάτια του φώτισαν για ακόμα μια φορά την ζωή της!