Ο αριθμός των ανθρώπων που περνούν τη ζωή τους χωρίς ερωτικό σύντροφο αυξάνει συνεχώς και αυτό νομίζω ότι έχουμε αρχίσει να το διαπιστώνουμε όλοι. Όπου και αν πας σήμερα, από κινηματογράφο μέχρι εστιατόριο και από γιορτή μέχρι γάμο, βλέπεις πολλούς ανθρώπους μόνους.Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότερες παρέες (που συναντώ έξω) αποτελούνται από άτομα του ιδίου φύλου. Ανήκει στο παρελθόν η εποχή που οι παρέες ήταν κυρίως μικτές. Σήμερα οι περισσότερες γυναίκες βγαίνουν έξω με γυναίκες και οι άνδρες με άνδρες. Γιατί όμως; Τι πήγε (και πάει) στραβά.Συγκεκριμένη απάντηση δεν υπάρχει ή και να υπάρχει δεν την ξέρω. Υποθέτω όμως ότι οι απαντήσεις είναι τόσες όσες και οι (ερωτικά) μοναχικοί άνθρωποι. Ο καθένας και η καθεμία, έχουν τους δικούς τους λόγους. Με τα περισσότερα άτομα (και των δύο φύλων) που συζητώ κατά καιρούς το θέμα υποστηρίζουν ότι δεν μπορούν να βρουν αυτή ή αυτόν που τους ταιριάζει.Τι όμως εννοούν και προπαντός, τι ακριβώς ψάχνουν να βρουν;Οι γυναίκες δεν είναι οι μόνες που "δεν ξέρουν τι θέλουν". Μπερδεμένο κουβάρι στο θέμα αυτό είναι και ο ανδρικός ψυχισμός. "Τι τον θέλω το διάβολο στο κεφάλι μου", σου λέει ο άλλος, "καλά δεν είμαι και έτσι;". Μα αν είναι έτσι ρε παλικάρι τότε γιατί "ψάχνεσαι"; Γιατί στολίζεσαι και βγαίνεις και όταν βλέπεις γυναίκα, γίνεται το μάτι σου σαν κεχριμπαρένια χάντρα; Δεν λυπάσαι το χρόνο που περνάς μπρος στο καθρέφτη; Γυναίκες σαν την μάνα σου δεν υπάρχουν! Έχουν από χρόνια τελειώσει. Τι (τελικά) ψάχνεις να βρεις; Η μια είναι έτσι, η άλλη ανέραστη, η πιο εκεί μικρή, η πάρα πέρα παχουλή. Τι τέλος πάντων ζητάς; Τι "μοντελάκι" έχεις στο μυαλό σου; Και καλά, όταν βρίσκεις κάποια που γουστάρεις, γιατί δεν της μιλάς; Γιατί δεν την πλησιάζεις να της πεις τον πόνο σου και να στείλεις περίπατο τη μοναξιά σου; Γιατί δεν αφήνεις για λίγο στην άκρη τους δισταγμούς σου; Μήπως το "εγώ σου" είναι πιο δυνατό, από την ερωτική σου επιθυμία; Και η απόρριψη, μέσα στη ζωή και το ερωτικό παιχνίδι είναι. Στο κάτω-κάτω της γραφής, για ένα "ναι" ψάχνεις. Αυτό μόνο μετράει. Τι πειράζει αν το βρεις μετά δέκα "όχι";
Έτσι ο ένας δίπλα στον άλλο ψάχνουμε να βρούμε το "άγνωστο" άτομο "που μας κάνει" και στην ουσία δεν υπάρχει. Τον άνθρωπο της φαντασίας μας! Αυτόν ή αυτήν που θα τα έχει "όλα", όσα οι άλλοι στερούνται. Και όταν ψάχνεις να βρεις το "βασιλόπουλο" και την "πριγκιποπούλα", βεβαίως και δεν σου κάνει ο Μήτσος που έχει τα χρονάκια του (και την κοιλίτσα του) και η Χριστίνα που έχει τα κιλά της. Αυτοί που έχουν εντρυφήσει στο θέμα περισσότερο από εμένα υποστηρίζουν ότι, ουσιαστικά οι περισσότεροι ερωτεύονται τα όνειρά τους και όχι τον άλλο. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.Ένα πρόβλημα που έχει πάρει παγκόσμια τεράστιες διαστάσεις. Και τι γίνεται με τον έρωτα την ασίγαστη πηγή της ζωής; Αυτός έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, αφού έχουμε τόσα άλλα πράγματα να κάνουμε και παιχνιδάκια να ασχοληθούμε. Και τότε γιατί παραπονιόμαστε; Έλα ντε; Αυτό θέλω να μάθω και εγώ. Γιατί είναι αντιφατικό (και σχιζοφρενικό) από τη μια να σε καίει που είσαι μόνος/μόνη και από την άλλη να λες: "καλύτερα είναι έτσι!".
1 σχόλιο:
Κάποιοι υποστηρίζουν πως οι εφήμερες σχέσεις μοιάζουν με αίθουσες αναμονής.
Μέχρι την ώρα που θα μπούνε στην αίθουσα που ήθελαν.
Ξεχνάνε όμως πως ίσως αναλώσουν την ζωή τους σε ατέλειωτες ώρες αναμονής περιμένοντας κάτι που μπορεί να το έχασαν γιατί απλά «βολεύτηκαν» στο προσωρινό που τελικά ίσως και να καταλήξει μόνιμο.
Οι αιτίες μοναξιάς δεν είναι πάντα ίδιες, ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Για κάποιους είναι αναγκαστική και για άλλους προσωπική επιλογή.
Κανείς δεν θα βρει την άκρη του νήματος γιατί το έχουμε μπερδέψει αρκετά.
Και φταίμε όλοι, γυναίκες – άντρες. Για τις πράξεις κάποιον πληρώνουν εκείνοι που δεν φταίνε και για τις δικές μας πάλι κάποιοι άλλοι.
Ένας φαύλος κύκλος που αν καταφέρουμε να βρούμε την αφετηρία θα βρούμε και τον προορισμό.
Δημοσίευση σχολίου