Αντίο λοιπόν

Έφυγα χωρίς αντίο . Έκλεισα την πόρτα πίσω μου δίχως να σκεφτώ τίποτα χωρίς έννοια καμιά . Το μόνο που με ένοιαζε ήταν η ελευθερία μου .Κοίταξα το σπίτι που μέσα σ’ αυτό δέκα ολόκληρα χρόνια έθαβα την ζωή μου . Καμιά πικρία .Μόνο ένα αίσθημα αχαλίνωτης επιθυμίας να τρέξω όσο το δυνατόν πιο μακριά απ’ αυτό λες και φοβόμουν μην βγάλει χέρια και με φυλακίσει τώρα που επιτέλους βρήκα το κουράγιο να δραπετεύσω .Περπάτησα πολύ τόσο που τα πόδια μου δεν με υπάκουαν πια . Σταμάτησα μόνο όταν αισθανόμουν σίγουρη πως δεν κινδύνευα να ολιγωρήσω και σε μια στιγμή αδυναμίας να πάρω τον δρόμο της επιστροφής .Η νύχτα ήταν υγρή και μύριζε μούχλα! Περιπλανήθηκα για λίγο στους δρόμους θέλοντας ν’ απολαύσω την ηρεμία της πόλης εκείνη την ώρα. Τα φώτα στα σπίτια ήταν κλειστά όπως και τα παντζούρια και οι κάτοικοι τους θα πρέπει να βρίσκονταν στον πιο γλυκό ληθαργικό ύπνο .Ένα σκυλί πέρασε από δίπλα μου και σταμάτησε να με κοιτάξει απορημένο. Πέρασα μπροστά από ένα παγκάκι και είδα κάποιον άστεγο να κοιμάται τόσο βαθιά που νόμιζα πως είχε πεθάνει. Οι ρυθμικές όμως αναπνοές του με διαβεβαίωσαν για το αντίθετο . Κοίταξα το ρολόι μου , περασμένες τέσσερις .Κάπου έπρεπε να περάσω τις υπόλοιπες ώρες που έμεναν μέχρι να ξημερώσει . Έβγαλα το πορτοφόλι μου και κοίταξα τα χρήματα που είχα .Έφταναν για ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο αμφίβολης κατηγορίας για μια νύχτα . Αύριο όμως αναρωτήθηκα ! Τι ήταν προτιμότερο να μείνω όλη την νύχτα στους δρόμους και στην καλύτερη περίπτωση να πέσω θύμα βιασμού ή να περάσω την υπόλοιπη νύχτα σε κάποιο ασφαλή ξενοδοχείο έστω και τρίτης κατηγορίας και το πρωί να σκεφτώ πιο ήρεμη τι έπρεπε να κάνω ; Δεν χωρούσε ούτε συζήτηση .Περπάτησα μέχρι το κοντινότερο ξενοδοχείο. Ήταν το πρώτο και καθοριστικό βήμα! Είχε έρθει λοιπόν η ώρα να σπάσω τα δεσμά μου και να ελευθερωθώ! Αντίο λοιπόν, αντίο παρελθόν!