Is this love?

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΣΜΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

Γνωριμία
" Η γυναίκα μου κι εγώ ζούσαμε ευτυχισμένοι για 25 ολόκληρα χρόνια. Μετά γνωριστήκαμε..."
Χαραγμένο στο μνημείο του Άγνωστου Συζύγου.

Απιστία
" Όταν ένας άνδρας σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει "
Σάσα Γκιστρί, Γάλλος ηθοποιός

Μυστικά
" Έχω να σου πω δυο μυστικά, για να διατηρήσεις το γάμο σου σε άψογη κατάσταση. Πρώτον, όποτε έχεις κάνει λάθος, ομολόγησέ το. Δεύτερον, όποτε έχεις δίκιο, βγάλε το σκασμό"
Ανώνυμος σύζυγος που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος ώστε να παραμείνει και σύζυγος. Το σκασμό πάντως δεν τον έβγαλε.

Γενέθλια
"Ο πιο εύκολος τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις μια φορά "
Ανώνυμος σύζυγος που από τότε θυμάται μέχρι και την επέτειο για την πρώτη φορά που πήγαν μαζί σινεμά.

Ευτυχία
"Το μυστικό του ευτυχισμένου γάμου... παραμένει μυστικό. "

Πριν...
" Ξέρετε τί έκανα πριν παντρευτώ; Ό,τι γούσταρα!"

The Sacrifice (Michael Nyman)

Για εκείνους που παραμένουν ρομαντικοί!

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Μια μέρα, ύστερα από μία πολύ σκληρή μάχη ο βασιλιάς Αρθούρος πιάστηκε αιχμάλωτος και οδηγήθηκε στον άρχοντα ενός γειτονικού βασιλείου. Ο νικητής βασιλιάς, συγκινήθηκε από τη γενναιότητα και τον ενθουσιασμό του νεαρού Αρθούρου και του υποσχέθηκε να τον αφήσει ελεύθερο αν κατάφερνε να απαντήσει στο παρακάτω πολύ δύσκολο ερώτημα "τι ακριβώς θέλουν οι γυναίκες;". Ο Αρθούρος θα είχε στη διάθεσή του ένα χρόνο για ν' απαντήσει στο δύσκολο ερώτημα κι αν δεν κατάφερνε να βρει ικανοποιητική απάντηση, θα καταδικαζόταν σε θάνατο. Ένα τέτοιο πρόβλημα που θα έφερνε σε αμηχανία και τον πιο σοφό άνθρωπο, φάνηκε στο νεαρό βασιλιά δυσεπίλυτο, έχοντας όμως ως εναλλακτική λύση μόνο το θάνατο, δέχτηκε την πρόκληση και επέστρεψε στο βασίλειό του. Από τη μέρα εκείνη άρχισε να ρωτάει τους πάντες. Την πριγκίπισσα, τις πόρνες, τους ιερείς, τις δεσποινίδες της αυλής και δε συμμαζεύεται, κανείς όμως δεν του έδωσε ικανοποιητική απάντηση. Αυτό που του συνέστησαν οι περισσότεροι ήταν να απευθυνθεί σε μια γριά μάγισσα που κατοικούσε στην περιοχή, η οποία σίγουρα θα ήξερε τη σωστή απάντηση, αλλά θα την έδινε έναντι πολύ ακριβού ανταλλάγματος καθ'ό,τι ήταν πασίγνωστη για τις υπέρογκες ανταμοιβές που απαιτούσε, όταν ζητούσαν τη γνώμη της. Ο χρόνος περνούσε μέχρι που έφτασε η τελευταία μέρα κι ο βασιλιάς Αρθούρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να επισκεφτεί τη γριά μάγισσα και να συμβουλευτεί τη γνώμη της. Η γριά δέχτηκε ν' απαντήσει αλλά μόνο με τον όρο να πάρει για άνδρα της το Gawain, τον πιο γενναίο από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης και καλύτερο φίλο του βασιλιά Αρθούρου. Η ιδέα προκάλεσε φρίκη στο βασιλιά. Η γριά είχε μια γαμψή καμπούρα, ήταν απαίσια, είχε μόνο ένα δόντι, βρώμαγε σα βόθρος, συχνά, δε, έκανε κάτι χυδαίους θορύβους. Δεν είχε συναντήσει ποτέ του ένα τόσο απωθητικό ον. Αρνήθηκε να πληρώσει. Δεν μπορούσε να καταδικάσει τον καλύτερο του φίλο να επωμισθεί για λογαριασμό του ένα τόσο δυσβάστακτο φορτίο. Ο Gawain, πληροφορήθηκε την πρόταση της μάγισσας και ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά λέγοντάς του ότι καμία θυσία δεν ήταν γι' αυτόν τόσο μεγάλη προκειμένου να γλυτώσει τη ζωή του Βασιλιά του και της Στρογγυλής Τραπέζης κι ότι ήταν πρόθυμος να δεχτεί τη γριά για γυναίκα του. Έτσι ανακοινώθηκε ο γάμος τους και η γριά απάντησε επιτέλους στο ερώτημα "αυτό που θέλει στην πραγματικότητα μια γυναίκα είναι να είναι αφέντης της ζωής της". Όλοι συμφώνησαν ότι από το στόμα της γριάς μάγισσας βγήκε μια πολύ μεγάλη αλήθεια κι ότι σίγουρα η ζωή του βασιλιά δεν διέτρεχε πλέον κανέναν απολύτως κίνδυνο. Όντως ο γείτονας βασιλιάς χάρισε στον Αρθούρο τη ζωή του και του εγγυήθηκε πλήρη ελευθερία.

Τι έγινε όμως με τον Gawain και τη γριά μάγισσα;

Ο Αρθούρος διακατέχετο από ανάμικτα συναισθήματα ανακούφισης και αγωνίας ενώ ο Gawain συμπεριφερόταν όπως πάντα με ευγένεια και γενναιοφροσύνη. Η μάγισσα αντιθέτως επέδειξε τη χειρότερη συμπεριφορά. Έτρωγε με τα χέρια, ρευόταν, αεριζόταν κι έφερνε τους πάντες σε αμηχανία με τη συμπεριφορά της. Την πρώτη νύχτα του γάμου ο Gawain ετοιμαζόταν να περάσει τη χειρότερη νύχτα της ζωής του, γενναίος όμως καθώς ήταν το πήρε απόφαση και εισήλθε στο συζυγικό δωμάτιο. Τότε διαπίστωσε πως τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη. Μπροστά στα μάτια του, στο συζυγικό κρεββάτι ήταν ξαπλωμένη ημίγυμνη, η ομορφότερη γυναίκα που είχε δει ποτέ του. Ο Gawain έμεινε έκθαμβος. Όταν ξαναβρήκε μετά από λίγα λεπτά τη μιλιά του, ρώτησε τη μάγισσα τι ακριβώς της είχε συμβεί. Η μάγισσα του απάντησε πως ήταν πολύ γλυκός κι ευγενικός μαζί της, όταν είχε την απωθητική της μορφή και γι'αυτό θέλησε να του δείξει και την άλλη της μορφή, την όμορφη, κι ότι τη μέρα θα είχε τη μία και τη ν'υχτα την άλλη. Τον ρώτησε, λοιπόν, ποια από τις δύο μορφές επιθυμούσε να έχει τη μέρα και ποια τη νύχτα. Τι οδυνηρό δίλημμα! Ο Gawain μπήκε σε σκέψεις. Τι να 'ταν καλύτερο; "Να 'χει στο πλευρό του μια πανέμορφη γυναίκα τη μέρα, τότε που τον βλέπουν οι φίλοι του κι όλος ο κόσμος και μια κακάσχημη και απωθητική μπαμπόγρια τη νύχτα" ή "να 'χει μια μπαμπόγρια τη μέρα και τη νύχτα να χαίρεται τη συντροφιά μιας τόσο πανέμορφης και γοητευτικής νεάνιδος"; Εσείς τι θα διαλέγατε; Η τελική επιλογή του Gawain απέχει μόλις ελάχιστες σειρές αλλά μην απαντήσετε αν δεν επιλέξετε τη δική σας απάντηση.
/
/
/
/
Ο Gawain είπε στη μάγισσα ότι θα την άφηνε αυτή να επιλέξει για τον εαυτό της. Μόλις το άκουσε αυτό, η μάγισσα του χαμογέλασε και του ανακοίνωσε ότι θα ήταν όμορφη όλη τη μέρα κι όλη τη νύχτα επειδή τη σεβάστηκε και την άφησε να είναι αφέντης του εαυτού της. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.


Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας; Δεν έχει σημασία αν η γυναίκα σου είναι όμορφη ή άσχημη, αν είναι έξυπνη ή χαζή αφού.... κατά βάθος είναι πάντα μια μάγισσα.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΡΕΣ

Οι γυναίκες είναι πολύπλοκα όντα...

Αν την φιλήσεις, είσαι αγενής
Αν δεν την φιλήσεις, δεν είσαι άντρας
Αν την παινέψεις, λες ψέματα
Αν δε την παινέψεις είσαι άχρηστος
Αν συμφωνείς με ότι θέλει, σε σέρνει από τη μύτη
Αν διαφωνείς, δεν έχεις κατανόηση
Αν την βλέπεις συχνά, βαριέται
Αν όχι, σε κατηγορεί για αδιαφορία
Αν προσέχεις το ντύσιμό σου το κάνεις για να αρέσεις στις άλλες
Αν δεν το προσέχεις, δεν νοιάζεσαι για αυτήν
Αν ζηλεύεις, λέει ότι είναι κακό
Αν δεν ζηλεύεις, δεν την αγαπάς
Αν "κανείς κίνηση" γρήγορα, δεν την σεβάστηκες
Αν δεν κάνεις, δεν σου αρέσει
Αν την φιλάς μια στις τόσες, σε λέει ψυχρό
Αν την φιλάς συχνά, λέει ότι την εκμεταλλεύεσαι
Αν δεν την βοηθήσεις να κάνει κάτι, δεν έχεις τρόπους
Αν την βοηθήσεις, είναι απλώς ακόμα μια αντρική τακτική για να την "ρίξεις"
Αν μιλάς, θέλει να ακούς
Αν ακούς, θέλει να μιλάς

Οι άντρες είναι πολύπλοκα όντα....

Αν τον φιλήσεις είσαι εύκολη
Αν δεν τον φιλήσεις είσαι ψυχρή
Αν τον παινέψεις σε θεωρεί ψεύτρα
Αν δεν τον παινέψεις θεωρεί ότι είσαι αγνώμων
Αν συμφωνείς με όσα λέει, σε θεωρεί αρνί
Αν δεν συμφωνείς είσαι αντιδραστική
Αν τον βλέπεις συχνά, είσαι απελπισμένη
Αν δεν τον βλέπεις, δεν ενδιαφέρεσαι.
Αν προσέχεις το ντύσιμό σου, είσαι ματαιόδοξη και κενή
Αν δεν το προσέχεις, είσαι ατσούμπαλο αγοροκόριτσο
Αν ζηλεύεις, είσαι καταπιεστική
Αν δεν ζηλεύεις, "στα φοράει"
Αν αργήσεις ένα λεπτό, λέει ότι είσαι...τυπική γυναίκα
Αν αυτός αργήσει, είσαι ανυπόμονη
Αν επισκεφτείς έναν άλλο άντρα, "παίζεις"
Αν αυτόν τον επισκεφτεί μια άλλη γυναίκα "είναι απλά φίλη"
Αν τον φιλάς σπάνια, είσαι πολύ ντροπαλή
Αν τον φιλάς συχνά είσαι πολύ πιεστική
Αν μιλάς, είναι πάντα πολύ
Αν ακούς, δεν είναι ποτέ αρκετό

Μια φορά κι έναν καιρό….

Ζούσε σε μία μακρινή χώρα, μία όμορφη πριγκίπισσα. Ήτανε τόσο λαμπερή η ομορφιά της, που όταν γεννήθηκε, την ονομάσανε Ηλιαχτίδα. Μεγάλωσε μέσα στα πλούτη και σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη. Ένιωθε πάντα ευτυχισμένη, και ήταν πάντα χαμογελαστή και καλοδιάθετη. Και όλα γύρω της τόσο όμορφα. Ιδιαίτερα εποχές σαν κι αυτή.Των Χριστουγέννων. Που μαζεύονταν όλοι στο παλάτι, που έκαναν σχέδια για την παραμονή, για τα δώρα που θα αντάλλαζαν, για τα θεάματα που θα τους διασκέδαζαν, για την γιορτινή ατμόσφαιρα.Αυτή τη χρονιά όμως γι’ αυτήν ήταν όλα λίγο διαφορετικά. Ένιωθε ότι ήθελε τόσο πολύ να διασκεδάσει με όλα αυτά, να τα ευχαριστηθεί, αλλά κάτι την κρατούσε. Μια μελαγχολία που ένιωθε και δεν μπορούσε να την προσδιορίσει.Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, είχαν ετοιμάσει στο παλάτι μεγάλη γιορτή για την παραμονή των Χριστουγέννων. Το προηγούμενο βράδυ, η Ηλιαχτίδα, καθισμένη μπροστά στο παράθυρό της, κοιτούσε το φεγγάρι. Τόσο χλωμό και τόσο μόνο. Ξαφνικά κάτι άλλαξε μπροστά στα μάτια της. Της φάνηκε σαν να πήρε το φεγγάρι μορφή ανθρώπινου προσώπου.Νόμιζε πως έβλεπε δύο πανέμορφα μάτια να την κοιτούν. Τα πιο ωραία που είχε δει ποτέ της. Δύο μεγάλα μαύρα μάτια. Την κοιτούσαν και με ένα βλέμμα της έλεγαν χίλιες λέξεις. Κι ενώ νόμιζε πως αυτό το ζούσε στην φαντασία της, άκουσε ξαφνικά το όνομά της. Κοίταξε το φεγγάρι σαν μαγεμένη και ήταν αυτό που της μιλούσε. Και η φωνή του ηχούσε τόσο γλυκά…Σαν μελωδία.Και ξεκίνησε να της μιλάει για τη ζωή της, για τα συναισθήματά της, για αυτά που μόνο εκείνη ήξερε. Της μίλησε για τη μελαγχολία της και της είπε αυτό που εκείνη δεν μπορούσε να καταλάβει. Ότι ανάμεσα σε όλη αυτή την χαρούμενη ατμόσφαιρα, εκείνη ένιωθε μόνη. Όχι γιατί κανένας δεν την αγαπούσε, αλλά γιατί αυτό που είχε πραγματικά ανάγκη, ήταν μία μόνο αγάπη.Η πιο μεγάλη. Αυτή που μόνο ο πρίγκιπας των ονείρων της μπορούσε να της δώσει. Ο πρίγκιπας που πολύ γρήγορα θα ερχόταν στη ζωή της. Και αυτό ήταν η υπόσχεση του φεγγαριού.Το πρωί η διάθεσή της ήταν διαφορετική. Πάλι χαρούμενη όπως πάντα. Χωρίς τη μελαγχολία. Δεν ήξερε αν ήταν το όνειρο, το φεγγάρι ή η υπόσχεσή του που την έκαναν να νιώθει έτσι, αλλά ήταν πάλι ευτυχισμένη.Και βράδιασε. Ήρθε η γιορτή και έφτασαν οι καλεσμένοι. Διασκέδασαν, άλλαξαν δώρα, πέρασε η ώρα, όμως δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά τους που να της θυμίζει την υπόσχεση. Και η γιορτή κόντευε να τελειώσει και να την αφήσει απογοητευμένη, θλιμμένη και μόνη. Μόνη ανάμεσα σε όλους. Γιατί αυτή την παραμονή Χριστουγέννων, η καρδιά της ήταν μισή.

Και ξαφνικά έγινε μία προσφώνηση ενός πρίγκιπα άγνωστου. Δεν ήταν καλεσμένος στη γιορτή, δεν τον ήξερε κανείς. Χάθηκε στα χιόνια και το φως του φεγγαριού τον οδήγησε μπροστά σε αυτό το παλάτι.Μπήκε στην αίθουσα, και είχε στο πρόσωπό του τα υπέροχα μάτια του φεγγαριού. Και η φωνή του ήταν η ίδια μελωδία που είχε ακούσει το προηγούμενο βράδυ. Και ήξερε ότι ήταν αυτός. Ο πρίγκιπάς της. Το όνειρό της που πραγματοποιήθηκε. Η ευτυχία της προσωποποιημένη. Ήξερε ότι αυτές τις γιορτές δεν θα ήταν μόνη της, γιατί θα τις μοιραζόταν μαζί του. Με το άλλο μισό της καρδιάς της, και θα ήταν οι πιο ευτυχισμένες της ζωής της. Και θα ζούσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα…

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ

Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το 1910.
Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά ,έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό ,για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση 'goodnight, sleep tight'.
Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο ,ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα <υδρομέλι> για να πίνει. Το υδρομέλι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.
Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να κάνει σεξ εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας). Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ. Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K. δηλαδή "Fornication Under Consent of the King" (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά).

ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Ο αρχηγός της αστυνομίας δίνει πάντα 48 ώρες προθεσμία.
Μπορείς να προσγειώσεις ένα τζάμπο αρκεί να σου μιλά κάποιος από κάτω.

Ο άντρας δεν αισθάνεται πόνο απ τις σφαίρες που τρώει παρά μόνο όταν κάποια γυναίκα του πλένει την πληγή.

Το σύστημα εξαερισμού είναι καλή κρυψώνα και σε πάει όπου θες.

Η πόρτα του αυτοκινήτου είναι πάντα ανοιχτή.

Όλες οι βόμβες είναι ωρολογιακές με μεγάλα κόκκινα νούμερα για να ξέρεις πότε θα εκραγούν.

Τα σεντόνια όλα έχουν σχήμα L φθάνουν πάνω απ τα στήθη μια γυναίκας και μέχρι την μέση του άντρα.

Πάντοτε υπάρχει χώρος να παρκάρεις εκεί που πάς.

Όλοι όσοι ξυπνούν από εφιάλτη είναι ιδρωμένοι.

Τα κραγιόν και τα μέικ απ παραμένουν ακόμη και σε κατάδυση για ψαροντούφεκο.

Δεν έχει σημασία με πόσους θα τα βάλεις έτσι κι αλλιώς οι αντίπαλοι έρχονται ένας ένας. Όλα τα αυτοκίνητα που τρακάρουν εκρήγνυνται και τυλίγονται στις φλόγες.

Όλες οι κλειδαριές ανοίγουν με μια πιστωτική εκτός αν το σπίτι καίγεται και υπάρχει ένα παιδί μέσα.

Είναι πολύ πιθανό να γλιτώσεις από μία μάχη αρκεί να μην πεις πως πεθύμησες την οικογένεια σου.

Τα βράδια οι κουζίνες δεν έχουν φως, γιατί του ψυγείου είναι αρκετό.

Τα εξάσφαιρα πιστόλια πολλές φορές ρίχνουν έως και 75 σφαίρες με ένα γέμισμα.

Όλοι οι αστυνομικοί ντετέκτιβ συχνάζουν σε στρυπτιζάδικα.

Όσο ξύλο και αν φας ακόμη κι αν σε σαπίσουν στις γροθιές θα την γλιτώσεις με λίγο αίμα απο το στόμα.

Αν περνάμε μέσα από μια πόλη, σίγουρα θα πέσουμε πάνω σε κάποια παρέλαση.

Ο πύργος του Αιφελ στο Παρίσι, φαίνεται από οποιοδήποτε παράθυρο της πόλης.

Όποτε θες να φορτώσεις το όπλο σου με σφαίρες, πάντα θα έχεις, άσχετα αν δεν κουβαλούσες από πριν.

Ακόμη και μιλώντας Αγγλικά, πάντα μπορείς να περάσεις σαν Γερμανός Αξιωματικός. Πληρώνεις πάντα το ταξί, χωρίς να δεις πόσο έγραψε και πάντα λες "κράτα τα ρέστα".

Η μάνα πάντα μαγειρεύει αυγά και μπέικον το πρωί για την φαμίλια, άσχετα αν ποτέ δεν έχουν τον χρόνο να καθίσουν και να φάνε.

Ένα και μόνο σπίρτο είναι ικανό να φωτίσει μια ολόκληρη σπηλιά.

Δεν είναι απαραίτητο να πεις "γεια σου" όταν αρχίζεις ή τελειώνεις ένα τηλεφωνικό διάλογο. Ακόμη κι αν οδηγείς σε δρόμο ευθύ, το τιμόνι θα το στρίβεις πότε λίγο αριστερά, πότε λίγο δεξιά.

Η δύναμη της θέλησης!

Η δύναμη της αισιοδοξίας, όπως κι η δύναμη της θέλησης, μπορεί να κινήσει βουνά, και να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις αντιξοότητες. Τίποτα δεν μας εμποδίζει από το να ανακαλύψουμε τα αστείρευτα ταλέντα που έχουμε.
Μα δεν είναι μόνο αυτό!
Την δύναμη ψυχής που πηγάζει από τα βάθη μας, τα ανεξερεύνητα εκείνα ορυχεία μας, κρυφά όμως και παραμελημένα από τους περισσότερους, τόσο γνωστά και αγαπητά όμως για άλλους.
O άνθρωπος που έχει πίστη στις δυνάμεις του μπορεί στα αλήθεια να μεγαλουργήσει. Μπορεί να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Πράγματι, πόσες φορές άνθρωποι που ήρθαν στον κόσμο με κάποια σωματική έλλειψη δεν κατάφεραν το "απίστευτο", όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά και να διακριθούν στον αθλητισμό και στη ζωή. Είναι άξιο θαυμασμού πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η δύναμη της θέλησης και η προσπάθεια. Δειγματοληπτικά, αναφέρονται από τη σύγχρονη Ολυμπιακή ιστορία, μερικά από τα δεκάδες συγκλονιστικά και συγκινητικά παραδείγματα ανθρώπων που κόπιασαν και κατόρθωσαν το "θαύμα", προκαλώντας δέος και κατάπληξη σε όλη την ανθρωπότητα. Κάθε φορά λοιπόν που θες να παραιτηθείς από τις δημιουργικές σου δραστηριότητες, φέρε στο νου σου τη γιγαντιαία προσπάθεια αυτών των ανθρώπων και έχοντας το όραμα τους συνέχισε. Μη φοβηθείς να προσπαθήσεις και να ξαναπροσπαθήσεις.

ΚΑΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

Είναι ένας αγαθός γεροντάκος. Έπειτα από τριάντα χρόνων υπηρεσία, έχει να διατρέξει όλους τους βαθμούς. Γραφεύς στο πρωτόκολλο.

Πάντα έκανε τη δουλειά του ευσυνείδητα, σχεδόν με κέφι. Σκυμμένος από το πρωί ως το βράδυ στο παρθενικό βιβλίο του, περνούσε τους αριθμούς και αντέγραφε τις περιλήψεις. Κάποτε, μετά την καταχώριση ενός εισερχομένου ή ενός εξερχομένου, ετράβαγε μια γραμμή που έβγαινε από την τελευταία στήλη και προχωρούσε προς το περιθώριο, έτσι σαν απόπειρα φυγής. Αυτή η ουρά δεν είχε θέση εκειμέσα, όμως την τραβούσε βιαστικά, με πείσμα, θέλοντας να εκφράσει τον εαυτό του. Αν έσκυβε κανείς πάνω στην απλή και ίσια γραμμούλα, θα διάβαζε την ιστορία του καλού υπαλλήλου.

Νέος ακόμη, μπαίνοντας στην υπηρεσία, εχαιρέτησε με συγκαταβατικό χαμόγελο του συναδέλφους του. Έτυχε να καθίσει σ' αυτήν την καρέκλα. Κ' έμεινε εκεί. Ήρθαν άλλοι αργότερα, έφυγαν, επέθαναν. Αυτός έμεινε εκεί. Οι προϊστάμενοί του τον θεωρούσαν απαραίτητο. Είχε αποκτήσει μια φοβερή, μοιραία ειδικότητα.

Ελάχιστα πρακτικός άνθρωπος. Τίμιος, ιδεολόγος. Μ' όλη τη φτωχική του εμφάνιση, είχε αξιώσεις ευπατρίδου. Ένα πρωί, επειδή ο Διευθυντής του τού μίλησε κάπως φιλικότερα, επήρε το θάρρος, του απάντησε στον ενικό, εγέλασε μάλιστα ανοιχτόκαρδα και τον χτύπησε στον ώμο. Ο κύριος Διευθυντής τότε, μ' ένα παγωμένο βλέμμα, τον εκάρφωσε πάλι στη θέση του. Κ' έμεινε εκεί.

Τώρα, βγαίνοντας κάθε βράδυ από το γραφείο, παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο, βιαστικός βιαστικός, γυρίζοντας δαιμονισμένα το μπαστούνι του με την ωραία, νικέλινη λαβή. Γράφει κύκλους μέσα στο άπειρο. Και μέσα στους κύκλους τα σημεία του απείρου. Όταν περάσει τα τελευταία σπίτια, θ' αφήσει πάντα να ξεφύγει ψηλά με ορμή το μπαστούνι του, έτσι σαν απόπειρα λυτρωμού.

Μετά τον περίπατο τρυπώνει σε μια ταβέρνα. Κάθεται μόνος, αντίκρυ στα μεγάλα, φρεσκοβαμμένα βαρέλια. Όλα έχουν γραμμένο πάνω απ' την κάνουλα, με παχιά, μαύρα γράμματα, τ' όνομά τους: Πηνειός, Γάγγης,. Μισσισσιππής, Τάρταρος. Κοιτάζει εκστατικός μπροστά του. Το τέταρτο ποτηράκι γίνεται ποταμόπλοιο, με το οποίο ταξιδεύει σε θαυμάσιους, άγνωστους κόσμους. Από τα πυκνά δέντρα, πίθηκοι σκύβουν και τον χαιρετάνε. Είναι ευτυχής.

Ανεκπλήρωτος Έρωτας

Εκείνος, ο παιδικός φίλος του αδελφού της ο μεγάλος της έρωτας και ο ανεκπλήρωτος πόθος της! Στην ζωή της υπάρχει από τότε που θυμάται τον εαυτό της! Μοναχοπαίδι ο ίδιος έγινε αδελφός του δικού της αδελφού και εκείνη αυτομάτως απόκτησε δυο αδέλφια να την προσέχουν, να την μαλώνουν, να την καταπιέζουν, να την κατασκοπεύουν αλλά και να την λατρεύουν! Δεν πέρασε ούτε μια στιγμή από τα παιδικά της και τα εφηβικά της χρόνια που να μην είναι παρών. Στις χαρές και στις λύπες, στα δύσκολά αλλά και στα εύκολα, στα καλά και στα άσχημα. Οικογένεια! Στήριγμα, έμπιστος φίλος, φύλακας άγγελος, συνεργός στις σκανταλιές και αδέκαστος κριτής στα λάθη της. Μια τρυφερή αγκαλιά και υπομονετικός αποδέκτης των παραπόνων και των δακρύων της. Η ίδια της η ζωή. Τα πάντα εκείνος. Όλα εκτός από αυτό που λαχταρούσε πιο πολύ. Σύντροφος της καρδιάς της και των ονείρων της, εραστής της και αγαπημένος της!

Ήταν δεκαπέντε χρόνων όταν συνειδητοποίησε πως ήταν ερωτευμένη μαζί του και από τότε έχασε την αθωότητα της Έχασε την ψυχική της ηρεμία! Είναι καλά όταν είναι δίπλα της και άψυχο σώμα όταν είναι μακριά της! Αναπνέει όταν τον νιώθει κοντά της και ασφυκτιεί όταν φεύγει! Όλη της η ζωή γυρίζει γύρω από αυτόν. Και εκείνος δεν ξέρει τίποτα. Τόσα χρόνια υποκρίνεται και κρύβει τα αληθινά της συναισθήματα. Για αυτόν είναι η αδελφούλα του, η μικρή Μυρτώ! Η αγάπη του, οι αγκαλιές του, τα φιλιά του είναι όλα αδελφικά. Δεν ξέρει, δεν μπορεί καν να το διανοηθεί πως η Μυρτούλα του τον βλέπει με άλλα μάτια.

Συνεχίζει κανονικά την ζωή του! Ερωτεύεται, κάνει σχέσεις, δίνεται σε άλλες αγκαλιές και τι ειρωνεία μοιράζεται μαζί της τις εμπειρίες του. Εμπιστεύεται στην μικρή του αδελφή τα μυστικά του χωρίς να γνωρίζει την μάχη που δίνει με τον εαυτό της κάθε φορά που τον βλέπει να φιλάει κάποια άλλη, να αγκαλιάζει κάποια άλλη! Γυρίζει το πληγωμένο της βλέμμα από την άλλη μεριά προσπαθώντας να χαλιναγωγήσει τα δάκρυα της

Απομονώνεται και χάνεται στις σκέψεις της! Κάνει όνειρα για μια κοινή ζωή γεμάτη από εκείνον! Γρήγορα όμως προσγειώνεται στην πραγματικότητα και η απελπισία της είναι δυσβάσταχτη! Δεν είναι λίγες οι φορές που προσπάθησε να το ξεπεράσει , να τον ξεπεράσει . Τίποτα! Μάταιος κόπος! Μέχρι που σκέφτηκε να κοιτάξει κάποιον άλλον μήπως και κατορθώσει να ξεκολλήσει από το συναισθηματικό της τέλμα. Δεν πέτυχε ούτε αυτό. Με το πρώτο του χαμόγελο, με την πρώτη ματιά την κυριεύει ξανά ο έρωτας για εκείνον και ο πόνος είναι μεγαλύτερος!

Πόσο δυνατός και πόσο ανυπέρβλητος είναι ο πλατωνικός έρωτας; Πόσο καταστροφική μπορεί να αποβεί μια ανεκπλήρωτη αγάπη; Η ιστορία της Μυρτώς δεν διαφέρει από χιλιάδες άλλες ιστορίες που διαδραματίζονται ανάμεσα μας. Εκείνο όμως που διαφοροποιεί τις ιστορίες μεταξύ τους είναι η ένταση και η διάρκεια των συναισθημάτων! Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας μπορεί να σε στοιχειώσει και να σου γίνει εμμονή! Το θέμα είναι να μάθουμε να βάζουμε τα όρια εκείνα που μπορούν να μας προφυλάξουν αλλά και να μας διαφυλάξουν!

ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑ ΘΝΗΤΩΝ

Να ‘χε γνωρίσει έναν Αρίστο που δε θ’ ανήκε σε κάποια άλλη; Και τι θα γινότανε αν τον ακολουθούσε και ο έρωτας έσβηνε σιγά σιγά κι η Στέλλα γινότανε μια ακόμη νοικοκυρούλα που δε θα ‘χε χρόνο να ‘ναι διαφορετική; Ή αν ο Αρίστος μετά από λίγο σταματούσε να τραγουδάει και να μιλάει για έρωτα κι άρχιζε να της μιλάει μοναχά για τη δουλειά του, ενώ αυτή θα λαχταρούσε τα λόγια, τις ματιές, τις αγκαλιές και τα φιλιά του πρώτου τους έρωτα; Και αν δεν είχε γνωρίσει κανέναν Αρίστο; Κανέναν έρωτα, κανένα παραμύθι; Τι θα ‘ταν τώρα; Ίσως θα ‘χε παντρευτεί κάποιον άλλο, δε θα ‘χε συναντήσει πουθενά τα όνειρα που έκανε παιδούλα, θα τα ‘χε προ πολλού ξεχάσει, δε θα τα αναζητούσε καν…. Και θα ‘τανε μια άλλη Στέλλα. Ή θα ‘ταν πάλι μόνη της, απλά να γερνάει και να σκέφτεται με ακόμη μεγαλύτερο καημό ότι ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δε λάτρεψε και δε λατρεύτηκε, δε στέναξε, δεν έκλαψε από αυτό το γλυκό, σαν ζεστό αίμα, πόνο του έρωτα, που σε στέλνει κατευθείαν στα πιο βαθιά σου τρίσβαθα.

Ελληνική ομορφιά !

Αναμνήσεις!

Αναγέννηση

Ένιωθε σαν ενεργό ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί! Σαν ένα καζάνι που είχε υπερθερμανθεί και ήταν έτοιμο να σκάσει! Ήθελε να φωνάξει με όλη την δύναμη της καταπιεσμένη της ψυχής ΦΤΑΝΕΙ! Δεν άντεχε άλλο, δεν μπορούσε πια! Ασφυκτιούσε! Τα πάντα την έπνιγαν, την στεναχωρούσαν!
Μέρες τώρα ένιωθε αυτό το συναίσθημα να θεριεύει μέσα της όλο και πιο πολύ! Το πρωί που ξύπνησε και κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέπτη κατάλαβε πως είχε επέλθει το πλήρωμα του χρόνου πως η στιγμή που χρόνια φοβόταν και στην σκέψη της μόνο είχε φτάσει. Μόνο που δεν ένιωσε φόβο αλλά μια ανεξήγητη δύναμη που την έσπρωχνε με ένα διαολεμένο σθένος!
Κοιτάχτηκε για άλλη μια φορά στον καθρέπτη. Απέναντι της έβλεπε μια γυναίκα σαρανταπέντε χρόνων ατημέλητη με θαμπά καστανά μάτια και μακριά αχτένιστα μαύρα μαλλιά! Αναπήδησε ξαφνιασμένη! Δεν θυμόταν έτσι τον εαυτό της! Την τελευταία φορά που είχε κοιτάξει το είδωλο της στον καθρέπτη και το είχε ουσιαστικά δει ήταν μια κοπέλα γεμάτη ενέργεια και αγάπη για την ζωή! Ένα γλυκό πλάσμα με τρυφερά κόκκινα χείλη και εκφραστικό ζεστό βλέμμα! Μια νεαρή γυναίκα όλο πάθος και φλόγα που διαπερνούσε όλο το κορμί της δίνοντας της φτερά και μια γοητεία που παρέσερνε όποιον την πρόσεχε!
Ποιόν ήταν λοιπόν αυτό το στραγγισμένο αποκύημα; Που είχε πάει όλη η ομορφιά της; Ποιο ύπουλο και υποχθόνιο ον είχε ρουφήξει την νιότη και την δροσιά της. Που ήταν η Αντιγόνη που ήξερε και θυμόταν; Και κυρίως που αγαπούσε; Γιατί αυτό το πλάσμα που έβλεπε μπροστά της δεν το αγαπούσε της ήταν παντελώς αδιάφορο. Δεν της γεννούσε κανένα απολύτως συναίσθημα. Σαν να μην υπήρχε σαν να ήταν νεκρό!
Τρόμαξε με την ίδια της την διαπίστωση! Ήταν λοιπόν νεκρή; Γι’αυτό δεν ένιωθε τίποτα; Δεν ζητούσε τίποτα; Δεν ευχόταν τίποτα; Μα τι στο καλό ήταν; Δεν άργησε να έρθει η απάντηση στο μυαλό της. Σύζυγος, μητέρα, νοικοκυρά! Ιδιότητες που τις γνώριζε καλά! Τις είχε εμπεδώσει. Είχαν γίνει ένα με το πετσί της. Κάτι όμως έλειπε, κάτι ουσιαστικό για την ύπαρξη της! Η ιδιότητα της γυναίκας!
Μια αναπάντεχη λάμψη διαπέρασε το βλέμμα της! Σαν να ξυπνούσε από χρόνιο λήθαργο άρχισε να νιώθει σιγά σιγά το σώμα της και η αίσθηση αυτή την αιφνιδίασε! Έφερε το χέρι της στο πρόσωπο της. Η επιδερμίδα της ήταν χλομή και άτονη! Χάιδεψε απαλά το μάγουλο της! Η Αντιγόνη ήταν εκεί και περίμενε να την βγάλει και πάλι στην επιφάνεια, να την αναδείξει, να την αγαπήσει ξανά!
Πήρε μια βαθιά ανάσα και άφησε το συναίσθημα της αυτοπεποίθησης να την πλημμυρίσει!
Πέρασε τα δάχτυλα της μέσα από τα μαλλιά της και διαπίστωσε με χαρά πως ήταν ακόμα μεταξένια! Είχε λοιπόν ελπίδες! Η Αντιγόνη των είκοσι και εικοσιπέντε χρόνων δεν ήταν δυνατόν να ξανάρθει μπορούσε όμως να βρει μια νέα Αντιγόνη εξίσου όμορφη και γοητευτική πιο ώριμη όμως και πιο έμπειρη. Και η ομορφιά αυτή είχε την δική της χάρη!
Χαμογέλασε λοιπόν στον εαυτό της για πρώτη φορά μετά από χρόνια και με αναπτερωμένο ηθικό ξεκίνησε για την αλλαγή που καιρό περίμενε αλλά δεν εύρισκε το κουράγιο να πραγματοποιήσει!

Μια στιγμή χίλιες λέξεις!

Δέκα ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που τον είχε δει! Και ήταν η φορά του χωρισμού τους! Ο ήλιος ήταν λαμπερός και γεμάτος υποσχέσεις για μια ζεστή μέρα όπως και σήμερα! Αλήθεια χωρίζουν οι άνθρωποι μια τέτοια γλυκιά και γεμάτη αισιοδοξία μέρα; Δυστυχώς χωρίζουν και εκείνη το είχε νιώσει έντονα στην ψυχή της! Ένιωσε για πρώτη φορά την καρδιά της να βουλιάζει στο στήθος της και το άσχημο και οδυνηρό συναίσθημα της απώλειας ρίζωσε μέσα της κάνοντας την να χάσει την αυτοκυριαρχία της που δεν εμπόδισε τα δάκρυα της να κυλήσουν καυτά στο πρόσωπο της!
Τώρα κοιτάζοντας εκείνα τα υπέροχα υγρά γαλάζια μάτια του έφερε στην μνήμη της εικόνες από το κοινό παρελθόν τους. Αναμνήσεις από την σχέση τους ξεπήδησαν ολοζώντανες μπροστά της και ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα. Άκουγε την φωνή του καθάρια να της σιγοψιθυρίζει κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του ‘ σ’ αγαπώ’! Στα αυτιά της ήχησε ξανά το δυνατό γεμάτο ζωή γέλιο του και το κορμί της σκίρτησε στην ανάμνηση του αγγίγματος του! Δεν είχε ξεχάσει λοιπόν; Όλα αυτά τα δέκα χρόνια συνέχιζε να τον θυμάται υποσυνείδητα; Ή προσπαθούσε μάταια να τον ξεχάσει; Να σβήσει κάθε ίχνος του από την ζωή της, από το κορμί της, από τα όνειρα της.
Το βλέμμα του την αγκάλιασε και εκείνη το ένιωσε τόσο οικείο! Την είχε αναγνωρίσει και αυτός και ας είχαν περάσει τόσα χρόνια και ας είχε αλλάξει το χρώμα και το στυλ των μαλλιών της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και ο χρόνος ήταν σαν να σταμάτησε για κάποια δευτερόλεπτα. Λες και η κινητικότητα στην αίθουσα πάγωσε όπως μια σκηνή σε βίντεο. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά ξέφρενα και η αναπνοή της λες και είχε χάσει τον δρόμο της παρέλυσε το σώμα της! Τον κοιτούσε και ήταν σαν να τον καλούσε με τα μάτια της!
Το πρόσωπο του! Αχ! Εκείνο το πρόσωπο του με τα λαμπερά γαλάζια μάτια και τα ηδονικά χείλη που αμέτρητες φορές είχε γευτεί ξετρελαμένη από την γλύκα τους! Ο χρόνος του είχε φερθεί γενναιόδωρα. Τίποτα πάνω του δεν φανέρωνε τα δέκα χρόνια που είχαν περάσει. Μόνο κάποιες γκρίζες τρίχες στους κροτάφους που και αυτές έκαναν δυνατότερη την αρρενωπότητα του!
Ήθελε να τον πλησιάσει , να του μιλήσει , να τον δει από κοντά. Τα πόδια της όμως είχαν δική τους βούληση παρακούοντας την επιθυμία της. Της ήταν αδύνατο να κάνει έστω και ένα βήμα. Κάθονταν μόνο μαρμαρωμένη στην θέση της συνεχίζοντας να τον κοιτάζει με έντονη την λαχτάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της!
Και ξαφνικά τον είδε να κινείται προς το μέρος της. Το βλέμμα του γίνονταν εντονότερο όσο την πλησίαζε. Το σώμα της παρέλυσε και ένιωσε το στόμα της να στεγνώνει από την ένταση της στιγμής. Έγλυψε τα χείλη της και πετάρισε τα βλέφαρα της προσπαθώντας να διώξει την αμηχανία που άρχισε να την κυριεύει!
Λίγα μόνο βήματα τους χώριζαν! Λίγα μόνο βήματα χώριζαν το παρόν από το παρελθόν! Μια μικρή απόσταση εκμηδένιζε δέκα ολόκληρα χρόνια!
Και τότε μια ψιλή μελαχρινή γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη τον πλησίασε αλαφιασμένη και πιάνοντας τον αγκαζέ με μια κοφτή οικεία κίνηση τον τράβηξε προς την αντίθετη κατεύθυνση της αίθουσας .
Εκείνος της έριξε μια απολογητική ματιά όπως την ημέρα του χωρισμού τους και απομακρύνθηκε παρέα με την νέα του σύντροφο. Η στιγμή πέρασε και χάθηκε παίρνοντας μαζί της άλλο ένα κομμάτι του εαυτού της όμως εκείνη είχε κρατήσει το καλύτερο μέρος του δικού του εαυτού για πάντα. Γύρισε και κοίταξε το εννιάχρονο αγόρι που στέκονταν δίπλα της θαυμάζοντας ένα έργο τέχνης και του χαμογέλασε τρυφερά. Το αγόρι της ανταπέδωσε το χαμόγελο και τα υγρά , λαμπερά γαλάζια μάτια του φώτισαν για ακόμα μια φορά την ζωή της!

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

Gone With The Wind Trailer

Επική ταινία, εξαιρετικές ερμηνίες, δυναμικό σενάριο!

ερωτική μοναξιά

Ο αριθμός των ανθρώπων που περνούν τη ζωή τους χωρίς ερωτικό σύντροφο αυξάνει συνεχώς και αυτό νομίζω ότι έχουμε αρχίσει να το διαπιστώνουμε όλοι. Όπου και αν πας σήμερα, από κινηματογράφο μέχρι εστιατόριο και από γιορτή μέχρι γάμο, βλέπεις πολλούς ανθρώπους μόνους.Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότερες παρέες (που συναντώ έξω) αποτελούνται από άτομα του ιδίου φύλου. Ανήκει στο παρελθόν η εποχή που οι παρέες ήταν κυρίως μικτές. Σήμερα οι περισσότερες γυναίκες βγαίνουν έξω με γυναίκες και οι άνδρες με άνδρες. Γιατί όμως; Τι πήγε (και πάει) στραβά.Συγκεκριμένη απάντηση δεν υπάρχει ή και να υπάρχει δεν την ξέρω. Υποθέτω όμως ότι οι απαντήσεις είναι τόσες όσες και οι (ερωτικά) μοναχικοί άνθρωποι. Ο καθένας και η καθεμία, έχουν τους δικούς τους λόγους. Με τα περισσότερα άτομα (και των δύο φύλων) που συζητώ κατά καιρούς το θέμα υποστηρίζουν ότι δεν μπορούν να βρουν αυτή ή αυτόν που τους ταιριάζει.Τι όμως εννοούν και προπαντός, τι ακριβώς ψάχνουν να βρουν;Οι γυναίκες δεν είναι οι μόνες που "δεν ξέρουν τι θέλουν". Μπερδεμένο κουβάρι στο θέμα αυτό είναι και ο ανδρικός ψυχισμός. "Τι τον θέλω το διάβολο στο κεφάλι μου", σου λέει ο άλλος, "καλά δεν είμαι και έτσι;". Μα αν είναι έτσι ρε παλικάρι τότε γιατί "ψάχνεσαι"; Γιατί στολίζεσαι και βγαίνεις και όταν βλέπεις γυναίκα, γίνεται το μάτι σου σαν κεχριμπαρένια χάντρα; Δεν λυπάσαι το χρόνο που περνάς μπρος στο καθρέφτη; Γυναίκες σαν την μάνα σου δεν υπάρχουν! Έχουν από χρόνια τελειώσει. Τι (τελικά) ψάχνεις να βρεις; Η μια είναι έτσι, η άλλη ανέραστη, η πιο εκεί μικρή, η πάρα πέρα παχουλή. Τι τέλος πάντων ζητάς; Τι "μοντελάκι" έχεις στο μυαλό σου; Και καλά, όταν βρίσκεις κάποια που γουστάρεις, γιατί δεν της μιλάς; Γιατί δεν την πλησιάζεις να της πεις τον πόνο σου και να στείλεις περίπατο τη μοναξιά σου; Γιατί δεν αφήνεις για λίγο στην άκρη τους δισταγμούς σου; Μήπως το "εγώ σου" είναι πιο δυνατό, από την ερωτική σου επιθυμία; Και η απόρριψη, μέσα στη ζωή και το ερωτικό παιχνίδι είναι. Στο κάτω-κάτω της γραφής, για ένα "ναι" ψάχνεις. Αυτό μόνο μετράει. Τι πειράζει αν το βρεις μετά δέκα "όχι";
Έτσι ο ένας δίπλα στον άλλο ψάχνουμε να βρούμε το "άγνωστο" άτομο "που μας κάνει" και στην ουσία δεν υπάρχει. Τον άνθρωπο της φαντασίας μας! Αυτόν ή αυτήν που θα τα έχει "όλα", όσα οι άλλοι στερούνται. Και όταν ψάχνεις να βρεις το "βασιλόπουλο" και την "πριγκιποπούλα", βεβαίως και δεν σου κάνει ο Μήτσος που έχει τα χρονάκια του (και την κοιλίτσα του) και η Χριστίνα που έχει τα κιλά της. Αυτοί που έχουν εντρυφήσει στο θέμα περισσότερο από εμένα υποστηρίζουν ότι, ουσιαστικά οι περισσότεροι ερωτεύονται τα όνειρά τους και όχι τον άλλο. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.Ένα πρόβλημα που έχει πάρει παγκόσμια τεράστιες διαστάσεις. Και τι γίνεται με τον έρωτα την ασίγαστη πηγή της ζωής; Αυτός έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, αφού έχουμε τόσα άλλα πράγματα να κάνουμε και παιχνιδάκια να ασχοληθούμε. Και τότε γιατί παραπονιόμαστε; Έλα ντε; Αυτό θέλω να μάθω και εγώ. Γιατί είναι αντιφατικό (και σχιζοφρενικό) από τη μια να σε καίει που είσαι μόνος/μόνη και από την άλλη να λες: "καλύτερα είναι έτσι!".

Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει

Τούτη η νύχτα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει.

Ξενοφών Ζολώτας ο λόγος της 2ης Οκτωβρίου 1959

It is Zeus' anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes.
In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists.
Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic.Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic barometer are halcyonic.
The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies.
Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies.
I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers.

ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ

Το δάκρυ, όλοι το ξέρουν, είναι μια φωτιά
κι ο στεναγμός μια φωνή της πληγής μας.
Καλημέρα λοιπόν σε σας που δεν κλαίτε
κι έχετε τα μάτια ξεκούραστα.
'Oσο για μένα, ξέρω τώρα πια τι είναι αυτός ο κόσμος

Romantic Sunsets - Amazing videos are here

Απουσία

Βλέμμα άγριο σαν τρικυμισμένη θάλασσα

Φωνή βαθιά σαν το μπλε του ουρανού

Έτσι αποτυπώθηκε η μορφή σου στην αχάραχτη σελίδα της ψυχής μου.

Θα θυμάμαι πάντα την χροιά σου

Θα ονειρεύομαι το άγγιγμα σου

Και η καρδιά μου θα αποζητά το αιώνιο κάλεσμα σου.

Θάνατος αργός, βασανιστικός η απουσία σου.

Γυρνώ πίσω τις σελίδες και αναζητώ την σκιά σου.

Μουδιασμένη η αίσθηση του κορμιού μου στο κρύο αγκάλιασμα της νύχτας.

Τελικά τίποτα δεν έχει νόημα επειδή λύπεις ΕΣΥ!

Με τον καιρό σιγουρεύεσαι για κάτι που ήξερες απο πρίν: οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εγωκεντρικοί. Αν τους κάνεις ερωτήσεις για τον εαυτό τους προτιμούν να απαντήσουν σε αυτές παρά να ρωτήσουν για εσένα


Γιατί το παρελθόν επειμένει να ξεπηδά κάθε τόσο στο παρόν;

Όταν βρεις έναν άντρα που δεν θα εξάπτει απλώς το πάθος σου, αλλά θα μπορεί να σου εμπνεύσει εμπιστοσύνη και σιγουριά, παντρέψου τον!

Καθημερινή Σοφία

• Τελικά κατάλαβα ότι οι άλλοι θα είναι ακριβώς όπως θέλουν να είναι, άσχετα απο την γνώμη που έχω εγώ για αυτούς.
• Μην αφήνεις τα συναισθήματα να σε παραλύουν. Θεώρησε τα επιλογές.
• Το μόνο που μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους είναι αυτό που έχουμε μέσα μας.
• Ευγνωμονώ όσους μου αρνήθηκαν κάτι. Εξαιτίας τους το κατάφερα μόνη μου.
  

Ερημιά

Πώς γίνεται μια καρδιά να πάψει να πονά να σταματήσει να την πληγώνει η μοναξιά; Έρχονται στιγμές που ο πόνος είναι αφόρητος, οξύς σαν δυνατή μαχαιριά από χέρι φονικό! Παγώνει και ύστερα τρέμει. Μα πως να ζεσταθεί; Που να βρεθεί μια φλόγα μια τόση δα φλογίτσα το σύγκρυο να πάρει! Και όμως συνεχίζει να χτυπά χαρίζοντας ζωή σε ένα κορμί που λιώνει από αποθυμιά και ας έχουν πέσει σε λήθαργο όλες οι αισθήσεις του. Σώμα και καρδιά σε μια μάχη για λύτρωση. Μοναδικός επιζών η λογική που ορθώνεται σαν αδέκαστος δικαστής έτοιμος για την ετυμηγορία: ψυχικός θάνατος!

Κοντά στον ουρανό

Αν έβρισκες μια δουλειά, ένα σκοπό, ένα ιδανικό ή ένα πρόσωπο, κάτι που θα το ήθελες, τότε θα εξαρτιόσουν αναγκαστικά από ολόκληρο τον κόσμο. Κάθε πράγμα έχει νήματα που οδηγούν σε όλα τα άλλα. Είμαστε όλοι σφιχτά δεμένοι μεταξύ μας. Είμαστε όλοι σε ένα δίχτυ, το δίχτυ περιμένει, κι εμάς μας σπρώχνει μέσα του μόνο μια επιθυμία. Θέλεις κάτι που είναι πολύτιμο για εσένα. Ξέρεις ποιός καιροφυλακτεί για να σου το αρπάξει απο τα χέρια; Δεν μπορείς να το ξέρεις και για αυτό τους φοβάσαι όλους. Και ζαρώνεις και σέρνεσαι κι εκλιπαρείς και τους αποδέχεσαι όλους για να σε αφήσουν να το κρατήσεις. Κια σκέψου ποιούς αναγκάζεσαι να αποδέχεσαι!

Αντίο λοιπόν

Έφυγα χωρίς αντίο . Έκλεισα την πόρτα πίσω μου δίχως να σκεφτώ τίποτα χωρίς έννοια καμιά . Το μόνο που με ένοιαζε ήταν η ελευθερία μου .Κοίταξα το σπίτι που μέσα σ’ αυτό δέκα ολόκληρα χρόνια έθαβα την ζωή μου . Καμιά πικρία .Μόνο ένα αίσθημα αχαλίνωτης επιθυμίας να τρέξω όσο το δυνατόν πιο μακριά απ’ αυτό λες και φοβόμουν μην βγάλει χέρια και με φυλακίσει τώρα που επιτέλους βρήκα το κουράγιο να δραπετεύσω .Περπάτησα πολύ τόσο που τα πόδια μου δεν με υπάκουαν πια . Σταμάτησα μόνο όταν αισθανόμουν σίγουρη πως δεν κινδύνευα να ολιγωρήσω και σε μια στιγμή αδυναμίας να πάρω τον δρόμο της επιστροφής .Η νύχτα ήταν υγρή και μύριζε μούχλα! Περιπλανήθηκα για λίγο στους δρόμους θέλοντας ν’ απολαύσω την ηρεμία της πόλης εκείνη την ώρα. Τα φώτα στα σπίτια ήταν κλειστά όπως και τα παντζούρια και οι κάτοικοι τους θα πρέπει να βρίσκονταν στον πιο γλυκό ληθαργικό ύπνο .Ένα σκυλί πέρασε από δίπλα μου και σταμάτησε να με κοιτάξει απορημένο. Πέρασα μπροστά από ένα παγκάκι και είδα κάποιον άστεγο να κοιμάται τόσο βαθιά που νόμιζα πως είχε πεθάνει. Οι ρυθμικές όμως αναπνοές του με διαβεβαίωσαν για το αντίθετο . Κοίταξα το ρολόι μου , περασμένες τέσσερις .Κάπου έπρεπε να περάσω τις υπόλοιπες ώρες που έμεναν μέχρι να ξημερώσει . Έβγαλα το πορτοφόλι μου και κοίταξα τα χρήματα που είχα .Έφταναν για ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο αμφίβολης κατηγορίας για μια νύχτα . Αύριο όμως αναρωτήθηκα ! Τι ήταν προτιμότερο να μείνω όλη την νύχτα στους δρόμους και στην καλύτερη περίπτωση να πέσω θύμα βιασμού ή να περάσω την υπόλοιπη νύχτα σε κάποιο ασφαλή ξενοδοχείο έστω και τρίτης κατηγορίας και το πρωί να σκεφτώ πιο ήρεμη τι έπρεπε να κάνω ; Δεν χωρούσε ούτε συζήτηση .Περπάτησα μέχρι το κοντινότερο ξενοδοχείο. Ήταν το πρώτο και καθοριστικό βήμα! Είχε έρθει λοιπόν η ώρα να σπάσω τα δεσμά μου και να ελευθερωθώ! Αντίο λοιπόν, αντίο παρελθόν!